Το διήγημα του Γεώργιου Βιζυηνού “Το μόνον της ζωής του ταξίδιον” δημοσιεύτηκε σε δύο συνέχειες στο περιοδικό Εστία τον Ιούνιο και τον Ιούλιο του 1884.
Είναι ένα από τα πιο ενδιαφέροντα και γοητευτικά διηγήματα του συγγραφέα, με έντονη την παρουσία του χιούμορ και της ειρωνείας. Ο Βιζυηνός ξαναγυρνά στην παιδική του ηλικία και το διήγημα κυριαρχείται από έντονα βιωματικά στοιχεία, περιγράφοντας τον άκακο αλλά και άβουλο χαρακτήρα του παππού του και την αυταρχική και καταπιεστική γιαγιά του.
Ο αφηγητής του διηγήματος, ο εγγονός, διηγείται αρχικά τις συνθήκες διαβίωσής του στην Πόλη, όταν ήταν ραφτόπουλο του αρχιράφτη της Βαλιδέ Σουλτάνας και περίμενε να του συμβούν όλες οι περιπέτειες που του είχε διηγηθεί ο «κοσμογυρισμένος» παππούς του. Βέβαια η πραγματικότητα είναι αρκετά διαφορετική από τις διηγήσεις του παππού, γεγονός που γεμίζει με απογοήτευση τον νεαρό. Κάποια μέρα φτάνει στην Πόλη ο Θύμιος, ο υπηρέτης του παππού και τον παίρνει μαζί του στο χωριό, γιατί ο παππούς του δεν ήταν καλά και τον ζητούσε. Ο εγγονός βρίσκει τον παππού του σε αρκετά καλή κατάσταση και στην κουβέντα που αναπτύσσεται, ο νεαρός ρωτά τον παππού σχετικά με τα ταξίδια που έκανε όταν ήταν νέος. Σε αυτή την κουβέντα αποκαλύπτεται ότι ο παππούς δεν έχει κάνει ούτε ένα ταξίδι στη ζωή του και πως όλα τα ταξίδια που σκεφτόταν να κάνει τα πραγματοποίησε η αυταρχική και καταπιεστική γιαγιά του νεαρού, η Χρουσή. Ο παππούς περιγράφει τις περιπέτειες της παιδικής του ηλικίας στον εγγονό και ο γάμος του σε πολύ μικρή ηλικία εξηγεί κατά τον Βιζυηνό τον άβουλο χαρακτήρα του. Την επόμενη μέρα ο παππούς πεθαίνει και έτσι πραγματοποιεί αληθινά «το μόνον της ζωής του ταξίδιον».

In The Idiot Dostoevsky attempted to portray what he termed a “positively good man” in the character of Prince Myshkin. Endowed with Christ-like spiritual attributes and professing a childlike, innocent belief in the possibility of achieving heaven on earth, Myshkin obliviously enters a Russian society corroded by avariciousness, moral corruption, and spiritual desolation. The ensuing action presents a starkly apocalyptic and pessimistic vision of how inconsequential goodness and humility are in the midst of a society on the verge of moral and spiritual disintegration. Despite Dostoevsky’s best literary intentions, The Idiot has been faulted by many critics for its undeveloped characters, its artificial plot structure, and its bitter polemicism.

Published in 1532, The Prince is a shockingly frank guide to the art of cultivating power. How does one establish power and maintain control over other people—or an entire nation? How does a prince relate to his citizens? Machiavelli’s brilliant and cold-blooded vision reflects on all of the necessary aspects of leadership. His advice always cuts to the chase, stating that if a prince must choose between being loved or feared, it is better to be feared. No ingredient in the recipe for absolute power is left out, whether it concerns military control or day-to-day princely behavior. Machiavelli’s work has remained a classic political treatise for centuries. Its honest and realistic insight has stayed fresh and eye-opening to this day.

The story is told in the first person by Jim Hawkins, whose mother kept the Admiral Benbow Inn, and who shared in the adventures from start to finish. An old sea dog comes to this peaceful inn one day, apparently intending to finish his life there. He hires Jim to keep a watch out for other sailors, but despite all precautions, he is hunted out and served with the black spot that means death. Jim and his mother barely escape death when Blind Pew, Black Dog, and other pirates descend on the inn in search of the sea dog’s papers. Jim snatches up a packet of papers to square the sailor’s debt, when they were forced to retreat from the inn. The packet contains a map showing the location of the pirate Flint’s buried treasure, which Jim, Doctor Livesey, and Squire Trelawney determine to find. Fitting out a ship, they hire hands and set out on their adventure. Unfortunately, their crew includes one-legged Long John Silver, a pirate also in search of the treasure, and a number of his confederates. Jim, hidden in an apple barrel, overhears the plans of the crew to mutiny, and he warns his comrades. The battle between the pirates and Jim’s party is an exciting and bloody one, taking place both on the island and aboard ship. Jim escapes from the ship, discovers the marooned sailor, Ben Gunn, who has already found and cached the treasure, and finally the victors get safely aboard the ship with the treasure.

The prototype for all science fiction, H. G. Wells’s fantastic novel will not let you out of its grip as it narrates the invasion of Earth by ruthless Martians. In 1938, a radio adaptation of The War of the Worlds—done in the style of a news broadcast—panicked the listening public.

Jonathan Swift’s Gulliver’s Travels follows several voyages of Lemuel Gulliver, a ship’s surgeon, who, because of a series of mishaps, repeatedly ends up on several uncharted islands among people and animals of unusual sizes, behaviors, and philosophies. Somehow, Gulliver always manages return home before setting out again on a new voyage. Jonathan Swift wrote Gulliver’s Travels as a parody of voyage literature and to attack what he considered people’s most conspicuous vices.

The Three Musketeers, published in 1844-1845, is typical of Dumas’s works: quick-witted heroes who fight and love unceasingly, fast-paced narrative, and entertaining dialogue. In its romantic subject matter, the book is typical of its time; what is not typical is the fact that it has survived and remains entertaining and accessible for modern readers.