Ο Μικρός Πρίγκιπας! Το βιβλίο που πήρε μόνιμη θέση σ’ όλες τις παιδικές βιβλιοθήκες.

Το κλασσικό αριστούργημα του Σαιντ Εξυπερύ που διαβάζεται πάντα με την ίδια συγκίνηση από μικρούς και μεγάλους. Εικονογραφημένο με τις ακουαρέλες του ίδιου του συγγραφέα κυκλοφορεί σε όλες τις γλώσσες του κόσμου.

Αυτό που κολυμπάει στα ρηχά την ώρα της πιο βαθιάς νύχτας φαίνεται να είναι περίπου δυο μέτρα, με ένα πλοκάμι που φυτρώνει από το κεφάλι του κι ένα μεγάλο λέπι στην άκρη της ουράς, όταν όμως ορθώνεται βλέπουμε πως είναι μόνο ένα ψηλόλιγνο κορίτσι με μια μακριά κοτσίδα κι ένα γυαλιστερό βραχιόλι στον αστράγαλο. Πηγαίνει προς μια μικρή σκηνή, σκουπίζεται με μια πετσέτα – κι έτσι, εκτός από το ρόλο που θα παίξει στο τέλος της ιστορίας μας, παίζει τώρα κι έναν πιο δεύτερο, καθώς μ’ έναν απρόσεκτο θόρυβο γίνεται η αιτία να ξυπνήσει ο ήρωάς μας και να τον δούμε στο φως των αστεριών…

Στο μπλε γαλακτερό της νύχτας ο ουρανός κομματιάζεται από τ’ αστέρια που σκορπίζονται, η μυρωδιά από την αρμύρα της θάλασσας αναστατώνει, το χαϊδολόγημα του σώματος της Χώρας με τις μυστηριώδεις εσοχές, τα ηδονικά σκοτεινιάσματα, τα ερεθιστικά εξογκώματα, η πλάνα παλινδρόμιση της θάλασσας στις παραλίες, τα βράχια χαραγμένα από την πανάρχαια παρουσία ανθρώπων, στα πιο απόκρημνα σημεία σταυραετοί και γεράκια έχουν φτιάξει τις φωλιές τους, σκόρπια πελασγικά ερείπια, θαμμένες πολιτείες κάτω από τους αυτοκινητοδρόμους, ο δεύτερος ήλιος, το αίμα των ματιών μας, η αναζήτηση των κατοίκων στο σώμα της Χώρας, Λεμούριες ψυχές, υπνοβάτες Ασσασίνοι, θαμπές σκιές οι Δροσουλίτες, οι νύμφες της μεγάλης σπηλιάς, τα πρόσωπά τους συνεπαρμένα από την επιθυμία του χορού, απλώνεται σαν την άγρια φωτιά που τη φυσάει αυγουστιάτικο μελτέμι, τα μαλλιά των γυναικών φλόγες που καίνε στο κεφάλι τους, τα χείλη προφέρουν ακατάληπτες υγρές λέξεις, στα μάτια τους καθρεφτίζεται ο ΚΟΣΜΟΣ ΟΛΟΣ, ερωτεύονται, χορεύουν, μαινάδες που κατευθύνουνε με τα βογκητά τους τούς άντρες και τους κρατάνε με τα υγραμένα αιδοία τους αιχμάλωτους μιας ηδονής που δεν έχει αρχή και τέλος, άντρες και γυναίκες ματώνουν και πεθαίνουν πάνω στον παλαιό δρόμο του Μεταξιού, εκεί που άρχισαν και τελειώνουν οι ζωές τους, εκεί που γράφονται οι ιστορίες τους …

Εκδόσεις Γόρδιος, 1991

Η ιστορία αυτή άρχισε ένα μεσημέρι (νομίζω), καθώς περνούσα από το σταθμό Μετρό του Συντάγματος. Στη μεγάλη του αίθουσα γινόταν μια έκθεση ζωγραφικής μαθητών, με θέμα (δεν θυμάμαι τον τίτλο) σχετικό με μετανάστες, πρόσφυγες και τα δικαιώματά τους. Ως συνταξιούχος Γυμνασιάρχης – και κατά την παρωχημένη ορολογία «γεροντοπαλίκαρο» – δεν ενδιαφέρομαι πια, επιτέλους, για σχολικές εκδηλώσεις και τα συναφή και προτιμώ τα ταξίδια και την απόλαυση της τέχνης, αλλά μια μάλλον χαλαρή διάθεση και η ενστικτώδης οικειότητα (πρώην συνάδελφοι, μαθητές) με τράβηξε ασυναίσθητα μέσα…

Rae Wilder has problems. Supernatural creatures swarm the earth, and humanity is on the brink of extinction. Stalked by a handsome fairy who claims she is like him, demonkind, Rae thinks maybe it was a mistake breaking the rules by going over the Wall into demon territory. Plunged into a world of dark magics, fierce creatures, and ritual sacrifice, she is charged with a guarding a magical amulet.

The day I learnt I was a demon was the worst day of my life. I won’t lie. I spent most the day terrified of dying, or losing a limb.…

Φυλλομετρώντας τις σελίδες αυτού του βιβλίου, στ’ αφτιά μου φτάνει το θρόισμα από τις φυλλωσιές του μεγάλου Δάσους μέσα στην τροπική νύχτα, οι κουρασμένες κουβέντες των ανθρώπων που κάθονται γύρω απ’ τη φωτιά και μασάνε τον καρπό της κόλας για να ξεχαστούνε, οι πιτσιλιές από αίμα που κυλάνε πάνω στους τοίχους της παλιάς τούρκικης φυλακής και μετράνε τις ώρες και τις μέρες της απόγνωσης και της τρέλας των φυλακισμένων, παραισθήσεις που γεννάει η μοναξιά, τα τριξίματα της φωτιάς που ζεσταίνει τους τελευταίους κατοίκους της αθηναϊκής πλατείας και τα άτσαλα φτερουγίσματα των μεγαλόσωμων πουλιών στις εκβολές του ποταμού Κόνγκο……

Το βιβλίο “20 διηγήματα του 2010 – Διαγωνισμός ΛόγωΤέχνης” περιέχει τα 20 καλύτερα διηγήματα που συμμετείχαν στον λογοτεχνικό διαγωνισμό της αστικής μη κερδοσκοπικής εταιρίας Artspot.

Ο θεματικός άξονας του διαγωνισμού αφορούσε την Τέχνη σε όλες τις εκφάνσεις. Οι συμμετέχοντες θα έπρεπε στην πλοκή του διηγήματος που θα συγγράψουν να συμπεριλάβουν τις ακόλουθες 7 λέξεις, που εκφράζουν αντίστοιχα τις βασικές μορφές τέχνης:

Πένα – Καμβάς – Μάσκα – Βιολί – Άγαλμα – Κάμερα – Τανγκό

Τα διηγήματα δεν θα έπρεπε να ξεπερνούν σε έκταση τις 1.000 λέξεις. Ακολουθεί η λίστα με τα διηγήματα…

Από το παράθυρο του ξενώνα η Ευανθία βλέπει την κεραμιδένια στέγη του κάτω πατώματος, τα γυμνά χειμωνιάτικα κλαδιά και, σε μικρή απόσταση από τα απορημένα μάτια της, ένα μοναχικό κάτασπρο τοίχο γύρω στα πέντε μέτρα ψηλό. Στέκεται αινιγματικός στην ερημιά και την πάχνη και λάμπει στο αδύναμο φως του ηλεκτρικού κι ενός αχνού φεγγαριού πίσω από τα σύννεφα. Η Ευανθία τον κοιτάζει με τα χέρια τυλιγμένα γύρω από το σώμα της σε μια στάση λίγο σκυφτή, έπειτα στρέφεται και βλέπει την αντανάκλασή της στο ανοιχτό τζάμι. Αμέσως σηκώνει κορμό και κεφάλι και προβάλλει τη λεπτή ίσια μύτη, όπως κάνει όταν την κοιτούν…

A D.C native (born May 26, 1992), J Rivera speaks of the trials and tribulations of being a teenager. From depression to break ups all the way to his views on the school systems in America. Not to mention the occasional rebel like attitude displayed in such pieces like Fuck You or Famous Last Words.

Το μικρό παιδί δεν χόρταινε να κοιτάζει τη θέα απ’ το γενέθλιο σπίτι. Στην εικόνα δέσποζε ο Λόφος της Σικελίας που έμοιαζε με ανασκελωμένο κορμί γυναίκας. Τη νύχτα στο κρεβάτι, το μικρό παιδί ψιθύριζε κάτι που του φαινόταν μαγικό, μια νύχτα είπε τη λέξη Δαφτερά, και τότε η Ανασκελωμένη άνοιξε τα πόδια της και άφησε το μικρό παιδί να περάσει ανάμεσά της, να περιπλανηθεί στο μυθικό κόσμο, τον κρυφό. Το μικρό παιδί, μεθυσμένο στη ρέμβη της ήβης, ανακάλυψε πράγματα μυστήρια και θαυμαστά, αντικείμενα σπάνια και ξεχασμένα, θρυλούμενα και ξακουστά, κουρδιστά παιχνίδια που κινούνταν μαγικά, μάσκες, μολυβένια στρατιωτάκια, γκαζές και γιάντες, χαρταετούς και κλεψύδρες, περιεργάστηκε πλουμιστά λάβαρα καμωμένα με μετάξια, λεπτοΰφαντα υφάσματα με περίτεχνα σχέδια, λαχτάρησε τα πατίνια με τα φτερά που κάναν επιδέξιες πιρουέτες στον αέρα, κατέβηκε στις κατακόμβες κι εκεί συνάντησε Αυτή Πακού που του μίλησε με τη ζεστή φωνή της…