Κάθε μέρα τα ίδια. Αναζητούνται ειδήσεις. Αντίδοτο ζωής. Ωσάν. Εφημερίδες παραμάσχαλα, μια κούπα καφέ με ανταλλακτικό, τσιγάρα με κομπολόι άφιλτρο, στρωσίδι πούπουλου στην ξεχαρβαλωμένη καρέκλα του γραφείου άσυλου υπολογιστών, σκόνη των άλλων συναδέλφων για σουβέρ αναισθητικού και κάθομαι. Άλλη μια νύχτα έχει περάσει δίχως να κάνει κλικ η ζώνη ασφαλείας ονείρων κι έτσι ταξίδεψα με ταρακούνημα διαρκείας στον ύπνο μου.

Την επόμενη φορά να θυμηθώ να ζωθώ πριν ξεκινήσω. Κάθε μέρα ξεχνιέμαι. Κι όταν ξυπνώ αγχώνομαι ωσότου επιβεβαιωθώ πως είμαι ζωντανός. Όχι, δεν είναι ο θάνατος το άγχος μου, η έλευσή του εν αγνοία μου είναι. Κι ώσπου να φτάσω στο γραφείο, να προσπεράσω συνωμοτικά γραφεία άλλων σταυρόλεξα συναδελφικά, να πάρω καφέ βρίζοντας κάθε που έχει αναμονή, να φτάσω επιτέλους στο χώρο ευθύνης περιωπής μου, το είναι μου στριφογυρίζει σαν γυροσκόπιο αναζητώντας αποδείξεις εξωγήινης ζωής. Αφού αυτή που νιώθω εγώ ζωή, δεν είναι παρά τεστ προσομοίωσης φυγής…

Πρώτη λογοτεχνική παρουσία της φιλόλογου Καίτης Βασιλάκου, αποτελεί η παρούσα συλλογή διηγημάτων με τίτλο «Ο πειρασμός του ερημίτη Χάρτμουτ Λιμπέργκερ και άλλες ιστορίες», που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ιωλκός.

Πρωτοτυπία και ευρηματικότητα είναι μερικά από τα συστατικά στοιχεία του «κόσμου» που μας «τοποθετεί» η πεζογράφος. «Πώς προσεγγίζεται ο κόσμος, αυτή η δεδομένη πραγματικότητα που μας περιβάλλει;» είναι το ερώτημα – σημείο αναφοράς των ιστοριών της.

Ο ερημίτης Χάρτμουτ τον ψηλαφεί μέσα από την παραφροσύνη του, ο αγιογράφος Ελπήνορας τον κατανοεί ενορατικά, οι άνθρωποι Ρέι προτιμούν να τον γεύονται, η νεαρή Αντέλ επιχειρεί να τον πλησιάσει με τη λογική της και ο εκπεσών Άγγελος υποχρεώνεται να τον βιώσει με οδύνη και αγωνία.

Κάθε απόπειρα είναι μια διαφορετική προσέγγιση, μια νέα προσπάθεια να κατανοηθεί αυτό που μας γεννά και μας περιέχει.

Ο κόσμος ωστόσο εξακολουθεί να βρίσκεται πλάι μας, προκλητικά αινιγματικός, διαθέσιμος πάντως για όποιον θέλει να τον αγγίξει.

ΑΘΙΒΟΛΕΣ

«Χίλια μάτια ΄χει ο λογισμός, μερού, νυχτού, βιγλίζουν
Χίλια η καρδιά και πιότερα, κι ουδέ ποτέ σφαλίζουν»
(Ερωτόκριτος Β. Κορνάρου)

Ποταμός από κάθε λογής συναισθήματα, κατακλύζουν τις σκέψεις και τα όνειρά μας κι άλλα τόσα προαιώνια ερωτηματικά – πότε, πώς, από πού, γιατί μας βασανίζουν νύχτα και μέρα. Ποιος μπορεί άραγε να δώσει μια πειστική απάντηση; Είναι χωρίς αμφιβολία οι ακούραστοι και αφανείς μελετητές που με μοναδικό όπλο την γραφίδα, ανεξάντλητη υπομονή και πολύ μεράκι, ανασκαλεύουν ασταμάτητα όχι μόνο για να βρουν αλλά και να ζωντανέψουν τις ρίζες μας…

Νίκη των τετριμμένων

Φυσούσα δυνατά μέχρι να διώξω
τα σύννεφα, γεννούσαν τη βροχή.
Φυσούσα να φανεί το ουράνιο τόξο
το γκρίζο να απαλύνει… το τραχύ.

Μα κάποτε μού τέλειωσε ο αέρας
τα σύννεφα παρέμειναν εκεί·
σχημάτιζαν αυτό το ουράνιο τέρας
στον εφιάλτη μου που κατοικεί…

κι ενώ πνιγόμουν απ’ την ασφυξία
τον εφιάλτη ονόμασα ουρανό
τού ’δωσα την υπέρτατη αξία…

ζώντας και με καινούρια δεδομένα
κατέβηκα ησύχως το βουνό…
είχαν νικήσει πια τα τετριμμένα!

Ο Άρης Οικονόμου είναι μαθητής της τρίτης Λυκείου σε κάποιο ακριβό Ιδιωτικό σχολείο. Ο πατέρας του όμως, έμπορος, χτυπημένος σφοδρά από την οικονομική κρίση, αδυνατεί να ανταπεξέλθει στα αυξημένα δίδακτρα και έξοδα που απαιτεί το σχολείο. Ο διευθυντής είναι ανένδοτος στις εκκλήσεις του για κάποιον διακανονισμό…

Πόσο «συνεπής» είναι άραγε ο ποιητής μας μ’ αυτή την πραγματικότητα, μέσα σε ένα ιστορικό πλαίσιο που την καθιστά και την αναδεικνύει σε Αλήθεια, ξεπερνώντας έτσι αυτή καθαυτή και την ίδια την πραγματικότητα;

Η πορεία μιας ζωής που σημαδεύεται συχνά από τη μοίρα του καθενός διαφοροποιεί και προσδίδει μια πλήρη αυθεντική ατομικότητα στον άνθρωπο. Ο χρόνος δεν επηρεάζει μόνο εξωτερικά, αλλά μεταπλάθει, λυγίζει, γυμνώνει… Καταστρέφει τη φύση του ανθρώπου, αλλά βγάζει από το υλικό του μορφές που δύσκολα θα μπορούσε να φανταστεί κανείς στη νεότητά του. Μορφές, σαν αυτές που ο ποιητής μας πλάθει με τα στοιχεία της φύσης και με τα λόγια της καρδιάς του…

Ο επιγραμματικός λόγος απαντάται σε πλήθος πολιτισμών διάσπαρτων σε όλο τον κόσμο και η ιστορία του χάνεται στα βάθη των αιώνων. Στο βαθμό που δεν αποσκοπεί να γίνει σύνθημα (χωρίς και πάλι αυτό να σημαίνει ότι ένα επίγραμμα που δημιουργήθηκε ή χρησιμοποιήθηκε ως σύνθημα έχασε το ποιητικό του περιεχόμενο μόνο και μόνο γιατί έγινε ή έστω προσπάθησε να γίνει σύνθημα) και δεδομένου ότι η ποίηση τελικά παραμένει ανόρισμη δεν είναι παράλογο να θεωρηθεί ως ποίηση με μία όμως σημαντική παρατήρηση: Ο επιγραμματικός λόγος, ακόμα και αν ο δημιουργός του τον κοινοποίησε επεξεργασμένο σε σχέση με αυτόν που στιγμιαία συνέλαβε και είπε, μεταφέρει αυτούσια αυτή τη στιγμή όσο κανένα άλλο είδος ποίησης – λόγου γενικότερα.

Ο Ορχάν Βελί Κανίκ (Orhan Veli Kanık) ήταν Τούρκος ποιητής. Ο Ορχάν Βελί είναι γνωστός υπερασπιστής μιας ποίησης χωρίς εκτεταμένα στυλιστικά στοιχεία και επίθετα, και προτιμά ένα στυλ γραφής εγγύτερο του ελεύθερου στίχου.

Διακρίνεται για τη μοναδική φωνή του και το συναισθηματικό βάθος που υποφώσκει στην φαινομενικά εύκολη φύση των στίχων του. Η ποίηση του χαίρει εκτίμησης τόσο από το ευρύ κοινό όσο και εντός των ακαδημαϊκών κύκλων.

«Ο Ορχάν πρόλαβε να δοκιμάσει στη σύντομη ζωή του όση ποιητική περιπέτεια βίωσαν μερικές γενιές Γάλλων ποιητών μαζί» —Οκτάυ Ριφάτ

Ήδη στα 36 του, όταν και πέθανε, ο Βελί ήταν μια…

Το βιβλίο αυτό αποτελεί τη δεύτερη ποιητική συλλογή του Θάνου Πάσχου. Τον ευχαριστούμε πολύ για τη δωρεάν προσφορά του!

K. was informed by telephone that there would be a small hearing concerning his case the following Sunday. He was made aware that these cross examinations would follow one another regularly, perhaps not every week but quite frequently. On the one hand it was in everyone’s interest to bring proceedings quickly to their conclusion, but on the other hand every aspect of the examinations had to be carried out thoroughly without lasting too long because of the associated stress. For these reasons, it had been decided to hold a series of brief examinations following on one after another. Sunday had been chosen as the day for the hearings so that K. would not be disturbed in his professional work. It was assumed that he would be in agreement with this, but if he wished for another date then, as far as possible, he would be accommodated.

Cross-examinations could even be held in the night, for instance, but K. would probably not be fresh enough at that time. Anyway, as long as K. made no objection, the hearing would be left on Sundays. It was a matter of course that he would have to appear without fail, there was probably no need to point this out to him. He would be given the number of the building where he was to present himself, which was in a street in a suburb well away from the city centre which K. had never been to before…